‘Ik zie er naar uit’ schreef ik gisteren. Ik bedoelde eigenlijk dat ik ergens verlangend naar uit zag, er zin in had om te gaan dineren in De Groene Lantaarn. Geweldig restaurant in Drenthe, maar dat terzijde. Maar het zinnetje ging geheel zijn eigen gang. Je kunt namelijk niet zomaar aan wildvreemde mensen schrijven ‘ik zie er naar uit’. Ze zouden eens denken dat je er niet uitziet, haar op je tanden hebt etc. zodat ze bij de aanblik hun gezicht zouden moeten afwenden.

‘Ik zie er geweldig uit’ dat schrijf je ook niet. Nou ja, behalve dan als je jezelf wat op moet leuken voor een datingsite. Gelukkig heb ik dat nooit hoeven te doen. Ik weet het niet, maar ik voel me al wat ongemakkelijk om in een sollicitatiebrief te schrijven wat mijn karakter is en welk voordeelpakket ze in huis halen als ze mij aannemen. Laat staan een contactadvertentie. Wat moet je dan schrijven he? Wil je opvallen of door onopvallendheid een eenzame speurder in zijn hart treffen? En welke eigenschappen – behalve je gewicht – moet je met vette letters schrijven? Is ‘houdt van lekker eten’ een voordeel of een nadeel? En mag er ook iets in doorklinken van het gewone leven of moet het avontuur er vanaf spatten? Ik bedoel: 90% van wat ik doe reken ik tot het gewone leven. Die 10% procent avontuur is leuk, maar niet de kern van mijn bestaan en zeker niet het grootste deel van de tijd die de toekomstige partner met je om zal gaan. Maar gelukkig, deze beschouwingen kan ik rustig laten voor wat ze zijn. Ik ben een lieve vrouw getrouwd.

Over ‘ik ben’ gesproken. In de tijd dat Ben Bot, Gerrit Zalm en Henk Kamp nog in de Tweede Kamer zaten zit ik eens te grappen dat ze alle drie een autobiografisch boek schreven. Echt iets voor Kamerleden om een boek te schrijven, nietwaar? Het liefst met een paar pikante onthullingen die je flink in de picture plaatsen voor die bekende tijd na het Kamerlidmaatschap. Je moet toch vooruit denken. Welnu. Ze schreven dus allemaal een boek. Ben Bot schreef het boek ‘Ik Ben Bot’. Gerrit Zalm schreef ‘Ik Zalm’ en het boek van Henk Kamp werd voortijdig uit de handel genomen. Het heette namelijk ‘Mijn Kampf’ 😉